terug naar Archief

Klimmen en dalen in de Aa vallei.

           Of Les Monts et Vallées is een Franse themaroute van 36 km in Le Pays de Lumbres. Deze verkent de schilderachtige vallei van de Aa. De rivier die ontspringt in de buurt van Bourthes is 80km lang. 29km is gekanaliseerd: vanaf Saint Omer tot Gravelines waar ze in zee uitmondt. Ooit was deze streek Vlaams. Al de namen van dorpen en stadjes zijn verfranste Vlaamse namen.

          D is een tweeluik. Eerst en vooral is er de fietstocht. Maar de reis met toeristentreintje is ook een hele belevenis en er werd een afzonderlijke pagina voorzien.

           Parkeer je wagen te Arques en neem het toeristentreintje van de Aa-vallei. Het rijdt enkele keren per dag (enkel weekends en feestdagen). Prijs € 6 heen en terug.
De reis met het treintje is een hele belevenis. De tocht met het treintje duurt 45 min. Omdat nogal wat erover te vertellen valt leek een aparte webpagina noodzakelijk.
Hier volgt dan de beschrijving van de fietstocht die daaraan verbonden is.

De tocht.

           Wie gebruik heeft gemaakt van het toeristentreintje komt aan te Lumbres (Lumeres). Het station is nu toerismekantoor en de plaatselijke muziekschool vindt er ook een onderkomen.

Station van Lumbres: nu toerismebureau. Eindstation van het toeristentreintje.

           Even het kaartje bekijken en dan langs de spoorlijn verder rijden, deze niet oversteken om bij de start van de route te geraken. De enorme fabriek aan je linkerzijde is van Portlandcement. Van zodra je die achter je hebt gelaten wordt het meteen duidelijk: dit is een erg groene vallei. Je bevindt je middenin een schilderij.
De route volgt de tweevaks D204. Er is niet al te veel autoverkeer en de Franse chauffeurs nemen de linkerrijstrook om ons in te halen of wachten geduldig indien inhalen niet meteen mogelijk is.
De jonge Aa stroomt rechts van je. Jong? Ja, want hij ontspringt hier niet zo ver vandaan. Boompjes en struiken geven de loop van de rivier weer. Weiden zijn afgeboord met struweel of bocage en dat geeft een speciaal cachet aan de omgeving.

Groene vallei. Rustige tweevaksweg.

           Nielles les Blecquin.
Dit is een parel van een dorp. Het is zijn naam van "village fleurie" zeker waardig. De Aa stroomt er dwars door, steeds vergezeld van een groenscherm langs zijn jeugdige oevers. Het is hier dat we halt houden om de picknick naar binnen te werken. Een zitbank langs de Aa meer hebben we niet nodig.

Energie opdoen. Jonge Aa. Village fleurie.

           Bijna waren we het dorp voorbij gereden want een struik die aan een snoeibeurt toe is verbergt het routebord op die plaats. Trouwens die routeborden hebben imposante afmetingen. Je ziet ze al van heel ver. Luxeprobleem: de borden zijn voorzien van een groene boord. Tussen het overdadige groen langs de route vallen ze niet altijd even goed op.

Duidelijk genoeg? Hier niet in elk geval.

           Huizen in leem vind je hier nog volop. Of "plak en stak". Een houten geraamte wordt opgevuld met een mengsel van stro en leem. Bij vervallen exemplaren is dit heel goed te zien. Dit exemplaar leek ons wel een fotooke waard.

Plak en stak. België in Frankrijk.

           De Rando Rail of spoorwegfietsen daarvoor moet je in Rue de la Gare zijn. Gelegen op een boogscheut van de route. Om eerlijk te zijn: volledig vergeten daar te passeren!
Bijna rijden we een tweede keer verkeerd doordat een bord 90) gedraaid staat! Voor alle duidelijkheid: de Aa oversteken en linksaf langs de andere oever. Je passeert de "Calypso" één van de talrijke "Estaminets de Randonée".

Estaminet de randonnée.

          
Tot nu toe bleef je van echt klimwerk gespaard. Je reed immers in de vallei langs de rivier. Hier en daar een glooiing, niet om over naar te huis te schrijven.

           Het gratis te verkrijgen routekaartje geeft het hoogteprofiel weer. Bij deze route heeft het veel weg van een bergrit uit de Tour! Schakel je klimverzet maar in, je zult het nodig hebben. De "eerste helling van de dag" is niet bijster steil, maar er komt maar geen eind aan.

Er komt maar geen eind aan!

           Boven geniet je dan van mooie vergezichten en je komt tot de vaststelling dat al die liters zweet en pijnlijke kuiten de moeite waard zijn geweest.
Mooie vergezichten. De moeite van al dat zweet? Groene omgeving.

           Een vervallen fabriek, wat zou hier ooit zijn geproduceerd? De plaatselijke jeugd heeft er alleszins een uniek speelterrein aan.

Uniek speelterrein.

           What goes up must go down. We zoeven naar beneden. Aan een besmeurde muur hangt een al even besmeurd kruisbeeld. Talrijk zijn de levensgrote kruisbeelden in deze regio. We passeren het bord "Quesques". Hoe spreek je dat in godsnaam uit? In lang vervlogen tijden was het Kesseke.
Ingeslapen dorpjes als de parels van een ketting passeren we langs de route. Eén voor een zijn ze de moeite waard om de freins eens dicht te knijpen.
Als parels van een ketting. Besmeurde Jezus. Hoe spreek je dit uit?

           Het leuke aan vocht verliezen is dat je het weer mag aanvullen. Estaminet de Randonnee lijkt ons een prima keus om het verloren vocht weer op peil te brengen. Volgens het houten uithangbord dat met slordig aangebracht ijzerdraad vastgehouden wordt zijn fietsers, ruiters en wandelaars meer dan welkom. Ter plaatse zijn er folders met streekinfo te verkrijgen. Het interieur doet aan de 50er jaren denken. Met voetbaltafel uit die periode. Aan de toog vloeit de Picon rijkelijk. Het routeprofiel indachtig houden we het bij frisdrank…
Gastvrijheid troef.

           Het klimmen is nog lang niet gedaan. Je bent nu beneden in de vallei. De hoge kam voor je, wel daar moet je helaas over. Maar was de helling van daarstraks lang en niet zo steil, deze is steil en lang! Maar als je al puffend en zwetend achterom kijkt is een wauw nooit ver weg. Wanneer je denkt boven te zijn, maakt wat je te zien krijgt na een linkerbocht een eind aan je illusie. Een kaarsrechte weg, van serieuze lengte en gelukkig kon ik nog één kransje lichter schakelen om die te bedwingen.
Zijn de kransjes opgebruikt? Kunnen je kuiten het gezwoeg niet meer aan? Stap af en al wandelend zie je zoveel meer. Bovendien wie moet hier wat bewijzen?
Het hoogteprofiel op het kaartje is alleszins pijnlijk correct.

Zwoegen en zweten. Kransjes en spierkracht opgebruikt?.

           Via de D204 gaat de route verder. Ook dit is een tweevaksbaan met weinig autoverkeer. Links en rechts van je lopen de baantjes steil omhoog, maar het klimmen is achter de rug. Witte open plekken in de velden rond je verraden dat je hier te maken hebt met kalkheuvels.

           Het volgende dorpje op je weg is Coulomby. Het is 400 inwoners rijk. Een gerestaureerde waterput trekt onze aandacht. Een houten kader met strodakje erop; knap gedaan alleszins. We nemen een kijkje in de put, dat lijkt enorm diep te zijn. Men is zo attent geweest de put af te dekken met een rooster. Het water wordt gefilterd door de kalklagen.

Knappe restauratie. Eindeloze diepte? Tekst en uitleg.

           Seninghem (550 inw) in de zeer schilderachtige vallei is een bijzondere kapel rijk. Notre Dame des Ardents werd herbouwd in 1604. Ter genezing van koudvuur, miltvuur wordt ze vereerd. Wie dit heeft laten bouwen moet nogal wat centjes hebben gespendeerd, te oordelen naar de afmetingen van deze kapel.

Mooi glas in lood. Knap interieur Notre Dames les Dents? Niet op een centje gekeken.

           Aan de overkant van de kapel geeft een didactisch paneel met kaart van deze fietsroute aan dat de officiële start zich hier bevindt. De St Maartens kerk met kerkhofpoort uit 1751 is een lust voor het oog. Vooral de poort achteraan het kerkhof is het bekijken meer dan waard.

St Maartenskerk met kerkhofpoort. St Maartenskerk Bevlagd

           De ingeslapen dorpjes langs de route, de prachtige vallei met het overdadige groen maken van deze tocht een echte natuurwandeling. De Fransen kennen de kunst om prachtige bloemenperkjes aan te leggen. Op het eerste gezicht wat wanordelijk, maar het spreidt een charme tentoon die zijns gelijke niet kent. De opzet lijkt eenvoudig: allerlei soorten bloemen kriskras door elkaar. Het resultaat is een kleurenpalet waar je niet naast kunt kijken.

Kriskras door elkaar? Kleurenpalet.

           Een wegwijzer naar Lumbres toont aan dat de route er bijna opzit. We komen uit op een drukke invalsweg die steil omhoog gaat. De route gaat wat verder rechtsaf, een smal baantje in dat bergaf loopt naar het "centre ville" van Lumbres. Oef!
Omdat we een uur te vroeg zijn ivm het vertrekuur van het treintje maken we nog een ommetje door het stadje. De St Sulpitiuskerk staat zowat op instorten. Weelderige plantengroei in de dakgoten, glas in lood, maar zonder glas. Galmgaten waar de schuin geplaatste panelen uit verdwenen zijn, jongens hier is werk aan de winkel hoor!

St Sulpitiuskerk. Werk aan de winkel.

           In het toerismebureau zijn foldertjes in overvloed voorhanden, er is een kleine expositie van schilderijen gemaakt in de streek. Het treintje komt eraan, en een poos later wordt de terugreis die 45 min. duurt aangevat.

Tekst en uitleg. Deze mooie tocht zit erop.

Weetjes:
Afstand:36 kilometer
Bewegwijzering: Borden van flinke afmetingen. Te Nielles: eentje overwoekerd en eentje 90° gedraaid..
Reliëf: een paar serieuze hellingen.
Veiligheid: je doorkruist ingeslapen dorpjes via rustige wegen.
Startplaats en aankomst: voormalig station van Lumbres.
Logistiek: Niet overdadig, maar het valt wel mee. En de bijzondere "Estataminets de Randonnée.
Besluit: enkele serieuze hellingen, die niet iedereen leuk vindt. Maar wie daar niet om geeft krijgt een mooie tocht voorgeschoteld.
Korte tocht die in combinatie met het treintje voor een mooie fietsdag heeft gezorgd.
Streekinfo:
Fietsroutekaartje gratis bij: Toerismebureau van St Omer
Meer fietstochten in deze streek vind je hier.
Treintje van de Aa vallei
Toerismebureau van Lumbres.
Ondergrondse bunker La Coupole

Nog meer info: fietstoeren@gmail.com

Routekaart.

TOP